ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ- PHOTOS AND HISTORICAL MATERIAL ABOUT CORFU

Το υλικό της σελίδας ανήκει στη συλλογή του γράφοντος.Μεγάλο μέρος των φωτογραφιών έχει δημοσιευτεί στη στήλη "Κερκυραϊκό Αρχείο" της εφημερίδας "Ελευθερία",ενώ οι περισσότερες προέρχονται από ιδιωτικά αρχεία. Στείλτε τα σχόλιά σας στη διεύθυνση: gzoumpos@gmail.com. Για κερκυραϊκή βιβλιογραφία κοιτάξτε http://bibliokerkyra.blogspot.com/, για το Ιατρείο Κέρκυρας κοιτάξτε http://iatreiokerkyras.blogspot.com

18.8.10

Όλγα Παχή, "Ο Πολυχρόνιςο Κωνσταντάς", Απόστροφος, Κέρκυρα, 2009,

28.6.10

Το blog δεν ανανεώνεται πλέον. Από τον Ιούνιο 2010 όμως αναρτώνται στο www.corfuland.gr φωτογραφίες, με τη σχετική τεκμηρίωση, οι οποίες δημοσιεύονται στη στήλη "Κερκυραϊκό Αρχείο" της εφημερίδας "Ελευθερία" κάθε Πέμπτη

29.11.09

Κέρκυρα 21 Μάη 1933

Ετικέτες

11.11.09

Το ιταλικό φορτηγό MARIO ROSELLI

Το φορτηγό ΜARIO ROSELLI κατασκευάστηκε το 1942 στην Ιταλία από την εταιρεία S.A. di Navigazione di Genova, και αμέσως τέθηκε σε υπηρεσία στο πολεμικό ναυτικό. Στην πρώτη του αποστολή υπέστη σοβαρές βλάβες από αεροπορική επίθεση στη Βεγγάζη. Αφού επισκευάστηκε εκτέλεσε το Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς τρία δρομολόγια στη γραμμή Napoli, Palermo, Biserta. Στις 10 Οκτώβρη ενώ ήταν επιταγμένο απότους ναζί στο λιμάνι της Κέρκυρας και φορτωμένο με ιταλούς αιχμαλώτους δέχτηκε επίθεση από αμερικανικά αεροπλάνα και βυθίστηκε την επόμενη μέρα παρασύρωντας στο θάνατο 1302 στρατιώτες. Το 1952 ανελκύστηκε και ρυμουλκήθηκε για επισκευές στο Monfalcone. (οι φωτογραφίες από ιταλική μοντελιστική ιστοσελίδα)

7.11.09

1929: Η σφραγίδα του Αστικού Νοσοκομείου Κέρκυρας

Το H.M.S. Hood αγκυροβολημένο στην Κέρκυρα το 1938

Ετικέτες

Το ιταλικό φορτηγό "Mario Rosselli". Βυθίστηκε από αμερικανικά αεροπλάνα στις 10 Οκτώβρη 1943 έξω από το Παλιό Λιμάνι. Εκατοντάδες ιταλοί σκοτώθηκαν.

Ετικέτες

Παλιό Φρούριο Κέρκυρας (1876)

13.10.09

Λόγω των συνεχών υποκλοπών του παρουσιαζόμενου υλικού χωρίς να γίνεται αναφορά στην πηγή, το blog είναι από τις 11 Οκτώβρη διαθέσιμο σε περιορισμένους αναγνώστες.

Από το Νοέμβρη του 2007 ως τον Οκτώβρη του 2009 (οπότε έγινε προσβάσιμο μόνο με άδεια του συντάκτη) το blog δέχτηκε 23960 επισκέψεις από 71 χώρες.

29.8.09

Παλιό Φρούριο Κέρκυρας (περιοχή Βερσιάδας): Αγγλικό πυροβόλο Armstrong των 24 λιβρών κατασκευής 1774

Κέρκυρα, είσοδος Παλιού Φρουρίου: Γαλλικά πυροβόλα των 4 λιβρών, κατασκευής 1788

24.4.09

Το αγγλικό νοσοκομείο στο Παλιό Φρούριο της Κέρκυρας

Το αγγλικό στρατιωτικό νοσοκομείο στο Παλιό Φρούριο Γράφει ο Γιώργος Ζούμπος Κατά την περίοδο της Αγγλοκρατίας (1814-1864) η Κέρκυρα αποτελούσε το διοικητικό κέντρο των Ιονίων Νήσων και φυσικά έδρα στρατιωτικών δυνάμεων. Για τη νοσηλεία των ασθενών στρατιωτών υπήρχαν βασικά δύο νοσοκομεία: Το μεγαλύτερο στο βορινό άκρο της Σπιανάδας, ήταν το Κεντρικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο μπορούσε να περιθάλψει μέχρι 270 ασθενείς. Το νοσοκομείο της Ακρόπολης Το δεύτερο νοσοκομείο ήταν μικρότερο, βρισκόταν σε καλύτερη θέση, αλλά κάλυπτε μόνο τις ανάγκες ενός τάγματος και βρισκόταν στην Ακρόπολη του Παλιού Φρουρίου (ανάμεσα στις δύο κορυφές). Μπορούσε να περιθάλψει 100 με 120 ασθενείς, ανάλογα με τη σοβαρότητα των καταστάσεων, σε τέσσερις θαλάμους. Σε μικρότερο απομονωμένο σπίτι νοσηλεύονταν μέχρι είκοσι ασθενείς του πυροβολικού. Στα δύο παραπάνω στρατιωτικά νοσοκομεία νοσηλεύτηκαν μεταξύ 1815 και 1821 15191 άτομα. Στα 1835 οικοδομήθηκε το σημερινό κτίριο, στο οποίο έγιναν προσθήκες το 1858. Στον 20ο αιώνα Το νέο κτίριο να χρησιμοποιήθηκε ως στρατιωτικό νοσοκομείο και μετά την Ένωση και ενδεχομένως μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Ο Κ.Χ.Μ. Κυριάκης σημειώνει τη λειτουργία στρατιωτικού νοσοκομείου στο Παλιό Φρούριο, αλλά δεν διευκρινίζει τον χώρο. Οπωσδήποτε, επισκευάζεται και χρησιμοποιείται πάλι ως νοσοκομείο από το 1917-1918 σύμφωνα με επιγραφή η οποία σώζεται στο βορινό εξωτερικό τοίχο, η οποία αναφέρει τα παρακάτω: BRITISH MILITARY HOSPITAL ERECTED 1835 RESTORED AND REOCUPPIED 1917-1918 Το απόγευμα της 31ης Αυγούστου 1923, όταν το ιταλικό ναυτικό βομβάρδισε την Κέρκυρα (στο Παλιό Φρούριο στεγάζονταν πολλοί πρόσφυγες) και το νησί παρέμεινε επί ένα μήνα υπό ιταλική κατοχή, ιταλοί στρατιώτες έδιωξαν όλους τους ασθενείς και αιχμάλωτισαν όλο το προσωπικό αποτελούμενο από εξήντα βοηθητικούς νοσοκόμους και βοηθητικούς στρατιώτες. Κατοπινά χρόνια Αργότερα, εκεί στεγάζεται η Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού και όταν διαλύεται το Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων εκεί παραμένει ένας λόχος υποψηφίων βαθμοφόρων. Όταν κάθε στρατιωτική υπηρεσία εγκαταλείπει το Παλιό Φρούριο, το κτίριο παραχωρείται στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο ώστε να καλυφθούν οι στεγαστικές ανάγκες του. Δυστυχώς, η τότε έντονη αντίδραση από πλευράς Δήμου Κερκυραίων ματαίωσε αυτήν την προοπτική και δημιούργησε σοβαρά προβλήματα στη λειτουργία του πανεπιστημίου. Εγκατάλειψη Σήμερα το κτίριο βρίσκεται σε άθλια κατάσταση. Η πρόσβαση στο εσωτερικό του είναι σχετικά εύκολη παρά τα εμπόδια που έχουν τοποθετηθεί και τα οποία θυμίζουν κυριολεκτικά «καλύβα του Καραγκιόζη». Τμήμα της στέγης η οποία καλύπτει τη μεγάλη νότια αίθουσα του 2ου ορόφου έχει «φύγει», ενώ οι ζημίες μετά από σχεδόν είκοσι χρόνια εγκατάλειψης είναι εμφανείς παντού. Τοιχογραφίες, σχεδιαγράμματα και συνθήματα («εθνικού περιεχομένου», σύμφωνα με τη στρατιωτική νοοτροπία της εποχής) που έχουν γίνει από φαντάρους (και σίγουρα πληρώθηκαν με κάποιες μέρες άδεια), μάρτυρες μιας ιστορικής περιόδου για το κτίριο, ξεφτίζουν σιγά-σιγά. Σε μια αίθουσα βρίσκονται περίπου σαράντα κιβώτια γεμάτα πέτρες. Περιέχουν τα αποτελέσματα των γεωτρήσεων του 1996. Εγκαταλείφθηκαν εκεί και οι νεαροί επισκέπτες με την εξερευνητική τους απορία αχρήστεψαν πολλά από αυτά. Αν χρειάζονταν γιατί τα παράτησαν εκεί; Αν δεν ήταν απαραίτητα, το ίδιο ερώτημα. Obbedire, Credere, Combattere Η έκπληξη όμως είναι σε μία από τις αίθουσες του ισογείου. Ανάμεσα στους ξεφτισμένους τοίχους και τα μπάζα ξεχωρίζει πεντακάθαρο ένα σύνθημα το οποίο προκαλεί έντονους συνειρμούς. Με μαύρο χρώμα είναι ευδιάκριτο το γνωστότερο σύνθημα της Ιταλίας του Μεσοπολέμου: «Obbedire Credere Combattere». Ο Φασισμός επιβάλλεται στην Ιταλία στα τέλη του 1922 και μέσα σε τέσσερα χρόνια καταλύει τις αστικοδημοκρατικές ελευθερίες, διαλύει το δημοκρατικό συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας και σταδιακά στρατιωτικοποιεί την οικονομία. Οι πολίτες, οργανωμένοι σε σύστημα σιδερένιας ιεραρχίας, όφειλαν να είναι εργατικοί, να υπόκεινται σε έλεγχο για κάθε ενέργειά τους στα όργανα του καθεστώτος και να υπακούν σε κάθε απόφαση του Ντούτσε και της εξουσίας. Ταυτόχρονα, με τη χρήση λόγων αλλά και βίας, με τη στηριζόμενη σε ιστορικοπολιτικά ψεύδη συστηματική προπαγάνδα και τις υποσχέσεις για ένα καλύτερο μέλλον με ανασύσταση της αυτοκρατορίας, το φασιστικό καθεστώς κατάφερε να έχει την ανοχή ή και στήριξη μεγάλης μερίδας του λαού για τον οποίο το βασικό σύνθημα το οποίο έκφραζε το πνεύμα της εποχής ήταν «Υπάκουε, Πίστευε, Πολέμα». Όταν, τέτοιες μέρες, το 1941, οι Ιταλοί κατάλαβαν την Κέρκυρα, χρησιμοποίησαν και το κτίριο του παλιού αγγλικού νοσοκομείου και άφησαν τα ίχνη της φασιστικής προπαγάνδας τα οποία έφθασαν μέχρι τις μέρες μας επιβεβαιώνοντας τη δύναμή της. Το σύνθημα όμως δέσποσε μόλις για δυόμισι χρόνια, καθώς το Σεπτέμβρη του 1943 το νησί μετά από σκληρή δοκιμασία περνούσε στην κυριαρχία των Ναζί και οι αξιωματικοί της μεραρχίας Acqui εκτελούνταν στις γειτονικές στοές. Πιστεύουμε ότι όταν (και αν) κάποτε το κτίριο του αγγλικού στρατιωτικού νοσοκομείου συντηρηθεί και χρησιμοποιηθεί, το σύνθημα πρέπει να διατηρηθεί επισημαίνοντας μια σημαντική περίοδο της ιστορίας του νησιού. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 1. Αγάθος Ευστάθιος, Οι Ιταλοί εν Κερκύρα, Αθήναι, χ.χ. 2. Κυριάκης Κ.Χ.Μ., Οδηγός της νήσου Κερκύρας κ.τ.λ., Αθήναι, 1902. 3. Λασκαράτος Ιωάννης, Πρόληψη της αρρώστιας και κοινωνική προστασία στα Επτάνησα επί Αγγλοκρατίας (1815-1864), Αθήνα, 1985. 4. Πληροφορίες από ιταλόγλωσσες ιστοσελίδες για την περίοδο του Φασισμού Σημείωση: Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν στις 15 Μάρτη 2007. To κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ενημέρωση» της Κέρκυρας στις 29 Απρίλη 2007.

11.4.09

Ζητήματα Μουσικής Ιστορίας (εφημ. ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 12 Οκτώβρη 2004)

ΠΕΡΙ ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΩΝ Ζητήματα μουσικής ιστορίας Γράφει ο Γιώργος Ζούμπος Η Παλιά Φιλαρμονική μετρά επίσημα 164 χρόνια ζωής, αλλά δεν υπάρχει ακόμα το ιστορικό της εκτός από σύντομες εργασίες και άρθρα. Οι υπάρχουσες εργασίες δεν φωτίζουν σε βάθος τις συνθήκες υπό τις οποίες δημιουργήθηκε η Παλιά και πολύ περισσότερο δεν φωτίζουν τη λειτουργία της κατά τα πρώτα χρόνια. Αποτέλεσμα είναι να υπάρχει ιστορικό κενό για μια σημαντική περίοδο. Αφορμή και μόνο για τους προβληματισμούς αυτούς μας δίνουν δύο κείμενα συμπολιτών που δημοσιεύτηκαν στο «Κερκυραϊκό Βήμα» στις 23 Σεπτέμβρη και στις 2 και 5 Οκτώβρη για την Παλιά. Έτσι, η δημιουργία της Παλιάς είναι τεκμηριωμένο ότι προηγήθηκε της βρετανικής απαγόρευσης για συμμετοχή της στρατιωτικής μπάντας στις λιτανείες, όπως και στο ζήτημα των ιδρυτών είναι προς διερεύνηση σε τι ποσοστό προέρχονταν από το καλούμενο αρχοντολόι ή από την ανερχόμενη τότε αστική τάξη. Όσο για την ταξική σύνθεση της μπάντας της Φιλαρμονικής, τα πράγματα δεν φαίνεται να είναι και πολύ … αρχοντικά. Εκτός αυτών, σημαντικό ζήτημα αποτελεί και η αποχώρηση ιδρυτικών στελεχών λίγο πριν την τελική πράξη της ίδρυσης. Το ζήτημα του αρχικού οραματισμού των ιδρυτών και του ίδιου του Μάντζαρου για τη δημιουργία μιας πλήρους μουσικής ακαδημίας και η μετέπειτα εξέλιξη της Παλιάς αποτελούν επίσης ζητήματα προς έρευνα. Άλλο θέμα που αντιμετωπίζεται «ελαφρά τη καρδία» είναι η σχέση της Παλιάς με την ίδρυση της Μαντζάρου. Η κλασική αντίληψη είναι ότι «από την Παλιά αποχώρησαν μουσικοί και ίδρυσαν την Μάντζαρο». Η έρευνα των τελευταίων χρόνων δείχνει ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι. Οι διεργασίες για την δημιουργία της Μαντζάρου κινούνταν (οργανωτικά τουλάχιστον) ανεξάρτητα από την οποιανδήποτε κρίση στη Παλιά και η αποχώρηση των μουσικών ενδεχόμενα επιτάχυνε (και μόνο και αν) την δημιουργία της. Οπωσδήποτε, η δημιουργία της Μαντζάρου έχει βαθύτατα κοινωνικά αίτια και δεν είναι απλά το αποτέλεσμα μιας διάσπασης. Στην τοπική προφορική παράδοση έχει δημιουργηθεί μία σειρά «δεδομένων» των οποίων η αντίκρουση δημιουργεί αμηχανία, αλλά πρέπει να γίνει για να αποκατασταθεί η ιστορία. Έτσι: · Δεν έχουμε το προνόμιο να διαθέτουμε «το αρχαιότερο μουσικό ίδρυμα στην Ανατολή» όπως μας έλεγαν. Το προνόμιο ανήκει στα υπόλοιπα νησιά και εμείς ακολουθούμε. Δεν είναι κάτι το μεμπτό, αλλά… · Η μπάντα της Παλιάς όχι μόνο δεν πρωτοπαιάνισε τον «Ολυμπιακό Ύμνο» στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα του 1896, αφού δεν ήταν καν στην πρωτεύουσα την ημέρα εκείνη, αλλά και όταν έφτασε εκεί, τρεις μέρες μετά, δεν ήταν «η μόνη κερκυραϊκή μπάντα». Συμμετείχε και η Μάντζαρος και σχεδόν όλες οι Επτανησιακές Φιλαρμονικές. Το περίεργο είναι ότι ενώ η προφορική παράδοση στην Παλιά διέσωσε για έναν αιώνα το γεγονός, στην Μάντζαρο το … εξαφάνισε. Μουσικοί που μετέχουν στο μουσικό σώμα της επί 60 ολόκληρα χρόνια ουδέποτε είχαν ακούσει κάτι τέτοιο. Πως και γιατί κατορθώθηκε αυτό είναι κάτι το ανεξήγητο (μέχρι σήμερα τουλάχιστον). · Επίσης, η μυθολογία που θέλει τους δασκάλους των φιλαρμονικών να προέρχονται από τα «σπλάχνα» των ιδρυμάτων δεν ευσταθεί και τόσο. Κατά τις περιόδους όπου τα ιδρύματα αυτά επέδειξαν τη μεγαλύτερη ακμή τους οι δάσκαλοι στην πλειονότητά τους ήταν άρτια εκπαιδευμένοι επαγγελματίες, αλλά με σπουδές εκτός φιλαρμονικών, τόσο στην Κέρκυρα (π.χ. οι μαθητές του Μάντζαρου), όσο και στο εξωτερικό (κυρίως Ιταλία). Συχνά προσλαμβάνονταν και ξένοι μαέστροι, ενώ μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα οι δάσκαλοι των οργάνων είχαν προσόντα, τα οποία μόλις τα τελευταία χρόνια αρχίζουν δειλά να «επανακάμπτουν» στις φιλαρμονικές. · Εκτός από τα των Φιλαρμονικών, υπάρχει εξίσου μεγάλη παραφιλολογία γύρω από το Δημοτικό Θέατρο. Και εδώ (δυστυχώς για την υφιστάμενη προφορική παράδοση) τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως τα «ξέρουμε». Περίοδοι κατά τις οποίες το θέατρο χαρακτηρίζεται ως «κοπρώνας» και μεγάλες περίοδοι κατά τις οποίες δεν λειτουργεί χαρακτηρίζουν την ιστορία του και δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι κατά τα 40 χρόνια από την οικοδόμηση μέχρι την πυρπόλησή του, λειτούργησε λιγότερα από 30. Πολλά στοιχεία για τη λειτουργία του κατά την περίοδο προ των Βαλκανικών Πολέμων καθώς και για την δεκαετία 1930-1940 πρόκειται να δουν το φως της δημοσιότητας σύντομα. Αυτά τα αποσπασματικά, και όχι αναγκαστικά αντιπροσωπευτικά, παραδείγματα αποδεικνύουν την εφησυχαστική άγνοιά μας για την πραγματική μουσική ιστορία του νησιού μας, στην οποία τόσα επενδύουμε. Δυστυχώς, η ιστορία γράφεται με γεγονότα και όχι με μύθους, γεγονός που βαραίνει ακόμα περισσότερο τη γραφίδα του επίδοξου μουσικόφιλου συγγραφέα.

22.3.09

ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ

Από τις 4 Νοέμβρη 2007 μέχρι σήμερα 22 Μάρτη 2009 (σχεδόν 17 μήνες) το blog δέχτηκε 17.686 επισκέψεις από 64 χώρες. Αναλυτικότερα: Από Ελλάδα το 91,6 % των επισκέψεων Από Κύπρο το 1,77 % Από Μ. Βρετανία το 1,2 % Από Η.Π.Α. το 1,33 Από Γερμανία το 0,85 % Από Ιταλία το 0,78% Το υπόλοιπο 2,47 % κατανέμεται σε 58 άλλες χώρες.

5.11.08

Το Blog άρχισε να λειτουργεί το καλοκαίρι του 2007 και απο τις 4 Νοέμβρη 2007 μέχρι σήμερα 4 Νοέμβρη 2008 δέχτηκε 13.032 επισκέψεις από 59 χώρες. Αναλυτικότερα: Από Ελλάδα το 91,6 % των επισκέψεων. Από Κύπρο το 1,7 % Από Μ. Βρετανία το 1,3 % Από Η.Π.Α. το 1,3 Από Γερμανία το 0,9 % Το υπόλοιπο 3,2 % κατανέμεται σε 54 άλλες χώρες.

11.10.08

Ε/Γ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

ΤΟ Ε/Γ Κολοκοτρώνης ανήκε στην Ηπειρωτική Ατμοπλοϊα Γ. ΠΟΤΑΜΙΑΝΟΣ Α.Ε. Ναυπηγήθηκε 1952 στα ιταλικά ναυπηγεία Cantiezi Navali di Taranto και δόθηκε στην Ελληνική Κυβέρνηση ως μέρος των ιταλικών πολεμικών αποζημιώσεων παίρνοντας το όνομα ''Κολοκοτρώνης''. Οι ιδιοκτήτες του θέλησαν να το μετονομάσουν σε ''Γ. Ποταμιανος'', κάτι που δεν έγινε αποδεκτό κι έτσι το πλοίο χρησιμοποιούσε και τα δύο ονόματα, όπως φαίνεται και στη φωτογραφία.

9.10.08

ΤΟ Ε/Γ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ το οποίο εκτελούσε για χρόνια την γραμμή Πειραιάς-Κέρκυρα-Brindisi. Ήταν εκτοπίσματος 9.000 τόνων και είχε ταχύτητα 19 κόμβων

Ετικέτες

28.6.08

Ε/Γ ΦΡΙΝΤΩΝ

Το Ε/Γ ΦΡΙΝΤΩΝ το οποίο εκτελούσε προπολεμικά το δρομολόγιο Κέρκυρα- Πειραιά ήταν ολικής χωρητικότητας 1361 τόνων, νηολογίου Σάμου 8 και πλοιοκτήτρια ήταν η εταιρεία Ιγγλέση. Βυθίστηκε από Γερμανικά αεροπλάνα τις 22 Απρίλη 1941 στα Μέγαρα. Τρία μέλη του πληρώματος σκοτώθηκαν και εννιά τραυματίστηκαν.

Το Ε/Γ ΦΡΙΝΤΩΝ στον όρμο Αγίου Νικολάου


Ετικέτες

7.6.08

Προπολεμικά: Απόπλους του Ε/Γ ΦΡΙΝΤΩΝ για Πειραιά. Στο φόντο ελληνικά πολεμικά πιθανόν μετά από ασκήσεις (αριστερά το Θ/Κ ΑΒΕΡΩΦ)


Ετικέτες

Η Σπιανάδα λίγο πριν το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο βάθος το Θ/Κ ΑΒΕΡΩΦ


Ετικέτες

19.5.08

Μαντούκι, κυλινδρόμυλος Ζαφειρόπουλου - Σοφιανόπουλου, αρχές δεκαετίας 60


Ετικέτες

5.5.08

Αχίλλειο


Ετικέτες

Αχίλλειο


Ετικέτες

Αχίλλειο


Ετικέτες

Αχίλλειο


Ετικέτες

Αχίλλειο


Ετικέτες

Αχίλλειο


Ετικέτες

Αχίλλειο


Ετικέτες

Αχίλλειο


Ετικέτες

Αχίλλειο


Ετικέτες

Αχίλλειο


Ετικέτες

Αχίλλειο

Ετικέτες

Αχίλλειο


Ετικέτες

Αχίλλειο


Ετικέτες

4.5.08

Αχίλλειο


Ετικέτες

Αχίλλειο


Ετικέτες

Πηγή αυτοκράτειρας Ελισσάβετ


Ετικέτες

19.4.08

Ο ιταλός συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας Franco Faccio (1840-1891)


Ετικέτες

ΜΕΓΑΛΟΒΔΟΜΑΔΟ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ Για τα πένθιμα εμβατήρια των ημερών και τους συνθέτες τους Γιώργος Ζούμπος Κώστας Καρδάμης Άμεσα συνυφασμένη με την κερκυραϊκή ζωή, η μουσική δεν θα μπορούσε φυσικά να λείπει από τις εκδηλώσεις του Μεγαλοβδόμαδου. Η συμμετοχή μουσικών συνόλων σε θρησκευτικές εκδηλώσεις εντοπίζεται ήδη στα χρόνια της Βενετοκρατίας, ωστόσο η συμμετοχή στρατιωτικής μπάντας με την σημερινή περίπου μορφή ανάγεται στις αρχές της Αγγλοκρατίας. Το 1841 εμφανίζεται για πρώτη φορά η μπάντα της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κέρκυρας (Παλιά). Πενήντα χρόνια αργότερα, το 1890, δημιουργείται η μπάντα της Φιλαρμονικής «Μάντζαρος». Μεσολαβούν μερικές βραχύβιες μπάντες («Σαμάρας», «Ρομποτή») και το 1980 προστίθεται στην πόλη εκείνη της Φιλαρμονικής «Καποδίστριας». Ενδιάμεσα, πολλές μπάντες δημιουργούνται στην ύπαιθρο καθιστάμενες εστίες πολιτιστικής ανάπτυξης και οι οποίες συνεχίζουν το έργο τους μέσα από δυσκολίες που πολλές φορές φαντάζουν ανυπέρβλητες. Τα χρόνια που πέρασαν διαμόρφωσαν κάποια έθιμα των οποίων τις απαρχές είναι εξαιρετικά δύσκολο σήμερα να ανιχνεύσουμε. Έτσι, για όλους Κερκυραίους είναι αυτονόητο ότι το Μ. Σάββατο η «Παλιά» θα «παίξει Amleto» και η «Μάντζαρος» Calde Lacrimae, αλλά από τις ως τώρα έρευνες δεν έγινε δυνατόν να μάθουμε πως τα μουσικά αυτά τεμάχια ήλθαν στην Κέρκυρα και από πότε καθιερώθηκαν. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι εκτελούνται από τις αρχές του 20ου αιώνα και ίσως τα έφερε κάποιος ιταλός αρχιμουσικός που εργαζόταν στην Κέρκυρα ή Κερκυραίος μουσικός που σπούδαζε ή ταξίδεψε στην Ιταλία ή ακόμα να αποτέλεσαν μέρος κάποιας παραγγελίας μουσικών τεμαχίων κάποιας φιλαρμονικής. Ας δούμε όμως μερικά για τα πένθιμα εμβατήρια που εκτελούνται στον επιτάφιο της Μητρόπολης και στη λιτανεία του Μ. Σαββάτου και τους συνθέτες τους. Φιλαρμονική Ένωση ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ Τα πένθιμα εμβατήρια που αποδίδει η Φ.Ε. «Καποδίστριας» είναι η Sventura (Συμφορά) στον επιτάφιο της Μητρόπολης και η «Marcia Funebre» από την Ηρωική Συμφωνία του Μπετόβεν στη λιτανεία του Μ. Σαββάτου σε διασκευή και ενοργάνωση του αείμνηστου αρχιμουσικού Σπύρου Δουκάκη, κύριου εισηγητή των μπετοβενικών ακουσμάτων στο ρεπερτόριο των κερκυραϊκών μπαντών. Μερικές φορές, το βράδυ της Μ. Παρασκευής αποδίδει και την πασίγνωστη Marcia Funebre του Fr. Chopin, έργο που αποτελούσε μέρος του ρεπερτορίου και των ελληνικών στρατιωτικών μουσικών σωμάτων των αρχών του 20ου αιώνα. Για την Sventura, δεν υπάρχουν ειδήσεις. Γνωρίζουμε ότι συνθέτης της είναι ο Mariani, χωρίς όμως να μπορούμε να δώσουμε ακριβή στοιχεία για αυτόν. Γνωρίζουμε μόνο, από προφορική παράδοση, ότι γράφτηκε για την κηδεία του βασιλιά της Ιταλίας Ουμβέρτου Α’ ο οποίος δολοφονήθηκε στις 29 Ιούλη 1900 έξω από το στάδιο της Monza στην περιοχή που Μιλάνου. Κατά άλλη εκδοχή, πρωτοπαίχτηκε στην κηδεία του βασιλιά Βίκτορα Εμμανουήλ Β’ το 1878 και πιθανόν συνθέτης της είναι ο ιταλός συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας Angelo Mariani (Ravena 1821 – Genova 1873), συνθέτης συμφωνικής μουσικής και μουσικής δωματίου και έξοχος ερμηνευτής των έργων του Verdi. Να σημειωθεί ότι ο μαθητής του Μάντζαρου Διονύσιος Ροδοθεάτος ορμώμενος από το ίδιο γεγονός συνέθεσε επίσης ένα πένθιμο εμβατήριο (Α Vittorio Emmanuele II, Re d’ Italia), η πρωτότυπη παρτιτούρα του οποίου βρίσκεται στο αρχείο της Φιλαρμονικής «Μάντζαρος». Η «Marcia Funebre» που αποτελεί το δεύτερο μέρος της 3ης Συμφωνίας του L.van Beethoven, της λεγόμενης και «Ηρωϊκής», είναι βέβαια γνωστή. Γράφτηκε το 1803 και αγαπήθηκε από το συνθέτη περισσότερο από όλα του τα έργα. Φαίνεται ότι προοριζόταν ν’ απεικονίσει τον Ναπολέοντα που «τα χρόνια εκείνα έδινε στον Beethoven την εντύπωση ενός αρχαίου ήρωα, …». Όμως, η αφιέρωση στον Ναπολέοντα αποσύρθηκε με οργή, όταν ο συνθέτης έμαθε ότι ο ήρωάς του είχε ανακηρύξει τον εαυτό του αυτοκράτορα των Γάλλων. «Ως και αυτός λοιπόν δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας κοινός θνητός; Τώρα θα τσαλαπατήσει τα δικαιώματα του ανθρώπου και θα γίνει τύραννος!». Αλλά ο Beethoven μοιάζει να συγχώρεσε τον Ναπολέοντα, γιατί στα 1810 είχε την πρόθεση να του αφιερώσει τη Λειτουργία σε Ντο Μείζονα. Όπως είναι αναμενόμενο, για τις ανάγκες της απόδοσης του έργου από ένα σύνολο πνευστών, το δεύτερο μέρος της μπετοβενικής 3ης Συμφωνίας έχει υποστεί σημαντικές αλλαγές. Φιλαρμονική Εταιρεία ΜΑΝΤΖΑΡΟΣ. Το βράδυ της Μ. Παρασκευής η «Μάντζαρος» αποδίδει την Marcia Funebre του G. Verdi (η οποία έχει συμπεριληφθεί στο ρεπερτόριό της από εικοσαετίας περίπου) και την Marcia Funebre No 2. Στη μνήμη του υπαρχιμουσικού Χρήστου Δαπέργολα, την οποία έχει συνθέσει ο Αρχιμουσικός της Στέφανος Δολιανίτης. Στη λιτανεία του Μ. Σαββάτου εκτελεί το πένθιμο εμβατήριο Calde Lacrimae (Καυτά Δάκρυα) του Cesare De Michelis και τη Marcia Funebre του Δημητρίου Ανδρώνη. Για τον Cesare De Michelis δεν υπάρχουν ως τώρα ειδήσεις. Μόνο στην προφορική παράδοση της «Μαντζάρου» αναφέρεται ότι ήταν μοναχός. O Δημήτριος Ανδρώνης γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1866 και σπούδασε σύνθεση και πιάνο στο Βασιλικό Κονσερβατόριο της Νάπολης της Ιταλίας (όπως και όλοι σχεδόν οι επτανήσιοι μουσουργοί) από όπου πήρε το δίπλωμά του με άριστα. Στη συνέχεια σπούδασε και στη Γερμανία. Έγινε μέλος της Βασιλικής Φιλαρμονικής Ακαδημίας της Bologna, όπου και έκανε την πρώτη του πετυχημένη εμφάνιση στο ιταλικό κοινό, ενώ δίδαξε πιάνο και σύνθεση στη Νάπολη και στην Bologna. Το 1890 προσκλήθηκε από την Φιλαρμονική Εταιρεία Κέρκυρας (Παλιά) να επιστρέψει από την Ιταλία και να αναλάβει τη διεύθυνση των μουσικών της Σχολών. Ο Ανδρώνης αναδιοργάνωσε στις Σχολές και παράλληλα δίδασκε ανώτερα θεωρητικά και πιάνο ενώ ήταν και «Πρόεδρος της Μουσικής», δηλαδή καλλιτεχνικός διευθυντής της. Αναγκάστηκε όμως να παραιτηθεί από την θέση του λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπιζε αφήνοντας, όμως, πίσω του ένα σπουδαίο συνθετικό έργο, το οποίο περιελάμβανε και μια σειρά πένθιμων εμβατηρίων για μπάντα, πολλά από τα οποία εντοπίστηκαν πρόσφατα στο αρχείο της ΦΕΚ. Στις 19 Απρίλη 1896 έδωσε ένα επιτυχημένο ρεσιτάλ στην αίθουσα του αθηναϊκού συλλόγου «Παρνασσός» και μία «μεγαλοπρεπέστατη» συναυλία στην Κέρκυρα το 1907, χωρίς όμως να καταφέρει να ανανεώσει τη μουσική ζωή της πατρίδας του με την μέθεξη των πανευρωπαϊκών μουσικών εξελίξεων που ήταν σχεδόν άγνωστες σε αυτήν. Συνέθεσε διάφορα πιανιστικά έργα και πρωτότυπα κομμάτια για ορχήστρα πνευστών, από τα οποία το γνωστότερο είναι το Ολυμπιακό Ποίημα που αφιέρωσε στην Φιλαρμονική Εταιρεία Κερκύρας και πρόσφατα δισκογραφήθηκε για λογαριασμό της Βουλής των Ελλήνων από τη Φιλαρμονική «Μάντζαρος». Το 1918 ο Ανδρώνης αναχώρησε για την Ιταλία και εγκαταστάθηκε στην Francavilla κοντά στο Lecce. Εκεί, την ίδια χρονιά δέχτηκε δολοφονική επίθεση και υπέκυψε στο μοιραίο. Φιλαρμονική Εταιρεία Κέρκυρας (ΠΑΛΙΑ) Στον επιτάφιο της Μητρόπολης η «Παλιά» εκτελεί το Adagio του Tomaso Albinoni (Βενετία 1671-1751), σε διασκευή και ενοργάνωση Δημήτρη Κάφυρη και το Μεγάλο Σαββάτο το πένθιμο εμβατήριο Amleto του Franco Faccio. Το Adagio είναι ουσιαστικά η εναρμόνιση μιας γραμμής μπάσου που εντόπισε ο μιλανέζος μουσικολόγος Remo Giazotto σε χειρόγραφο της Κρατικής Βιβλιοθήκης της Δρέσδης λίγο μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκείνη την εποχή ο Giazotto συμπλήρωνε την βιογραφία του Albinoni και έναν κατάλογο των έργων του. Μόνο η γραμμή του μπάσου και έξι μέτρα του Adagio είχαν διασωθεί στο χειρόγραφο, προερχόμενα πιθανότατα από ένα αργό δεύτερο μέρος μιας Τριοσονάτας. Μέσα στο 1945 ο Giazotto είχε επανασυνθέσει το κομμάτι, και θεωρώντας (μάλλον εσφαλμένα) ότι προοριζόταν για εκκλησιαστική χρήση, πρόσθεσε και εκκλησιαστικό όργανο. Ουσιαστικά, λοιπόν, το πασίγνωστο αυτό έργο δεν είναι σύνθεση του Albinoni, αλλά μια από τις πολλές εκδοχές που θα μπορούσαν να προκύψουν, από την διαφορετική εναρμόνιση του σωζόμενου μπάσου του Ιταλού συνθέτη. Το Adagio είναι γραμμένο σε μέτρο ¾ και εκτελείται από την Παλιά με την κατάλληλη διασκευή σε τετραμερή ρυθμό. Faccio, Amleto και Scapigliatura Ο συνθέτης του Amleto, Franco Faccio, γεννήθηκε στην Verona στις 8 Μάρτη 1840 και διακρίθηκε στους αγώνες του ιταλικού Risorgimento μαζί με τον επιστήθιο φίλο του, Arrigo Boito. Σπούδασε στο Ωδείο του Μιλάνου και μαζί με τον Boito (επίσης σπουδαστή του ίδιου ωδείου) έλαβαν κρατική υποτροφία για να γνωρίσουν την κεντροευρωπαϊκή μουσική προσέγγιση της εποχής τους. Ο Faccio διορίστηκε καθηγητής του μιλανέζικου ωδείου το 1868, ενώ ταυτόχρονα διεύθυνε τα θέατρα Carcano και Scala. Στα 1863 παρουσιάζει με επιτυχία την πρώτη του όπερα I profughi Fiamminghi (Οι Φλαμανδοί πρόσφυγες) και δύο χρόνια αργότερα την δεύτερη και τελευταία, τον Amleto, σε τέσσερις πράξεις και σε λιμπρέτο του Arrigo Βoito. Η πρεμιέρα του Amleto δόθηκε στο θέατρο Carlo Felice της Genova στις 30 Μάη του 1865. Από την όπερα αυτή προέρχεται και το πένθιμο εμβατήριο που αποδίδεται το πρωί του Μ. Σαββάτου. Ο Faccio συνέθεσε επίσης ορχηστρική μουσική και σε συνεργασία με τον Boito τις πατριωτικές καντάτες Il Quattro Giugno (1860) και Le sorelle d’ Italia (1861), ακριβώς πάνω στην κορύφωση του ιταλικού Risorgimento, κίνημα το οποίο μοιράζεται αρκετά κοινά στοιχεία με τον σύγχρονό του επτανησιακό ριζοσπαστισμό. Ο Faccio, όμως, εγκατέλειψε γρήγορα τη σύνθεση για να αφιερωθεί στη διεύθυνση ορχήστρας. Εξελίχθηκε σε έξοχο μαέστρο και ερμηνευτή του Verdi, ο οποίος του εμπιστεύτηκε πολλές πρεμιέρες των έργων του (όπως και άλλοι συνθέτες), παρά την ψυχρότητα που υπήρχε στις σχέσεις τους κατά την περίοδο 1863–1869, εξαιτίας μιας ατυχούς παρεξήγησης, της οποία πρωταγωνιστής ήταν ο Boito. Στις 8 Φλεβάρη 1872 διεύθυνε με τεράστια επιτυχία στη Scala, την ευρωπαϊκή πρεμιέρα της Aida και επιβλήθηκε πλέον οριστικά στο θέατρο αυτό. Στα 1876 διεύθυνε την πρεμιέρα της Gioconda του Α. Ponchielli και στα 1889 τον Edgard του τότε αναδυόμενου G. Puccini. Στις 5 Φλεβάρη του 1887 διεύθυνε, και πάλι στη Scala, την πρεμιέρα του Otello του Verdi. Διέδωσε το Βαγκνερικό έργο στην Ιταλία, ενώ ήταν επίσης πολύ δημοφιλής στη Γαλλία και στη Γερμανία. Πέθανε στο άσυλο φρενοβλαβών της Monza στις 21 Ιούλη του 1891, σε ηλικία 51 χρονών. Η όπερα «Amleto» H όπερα Amleto, σε λιμπρέτο του Boito βασισμένo στο ομότιτλο έργο του Σαίξπηρ, δεν επιβίωσε στο οπερατικό ρεπερτόριο της εποχής μας, κάτι που πρέπει να θεωρείται σχεδόν αναμενόμενο εξαιτίας της χλιαρής ως αρνητικής υποδοχής που είχε το έργο τόσο κατά την πρεμιέρα του το 1865 όσο, αν όχι κυρίως, και κατά την επαναπαρουσίασή του το 1871. Η αντιμετώπιση αυτή οφείλεται κυρίως στις μουσικοαισθητικές αντιλήψεις των Faccio και Boito. Πράγματι, οι δύο αυτοί δημιουργοί, αν και άκρατα Ιταλοί στις πολιτικές απόψεις τους, ήταν μουσικά επηρεασμένοι από τη γερμανική ορχηστρική μουσική, η οποία μέσω των έργων του Wagner προέβαλλε ένα εντελώς διαφορετικό μελοδραματικό ύφος, το οποίο θεωρήθηκε ότι χαρακτήριζε την όπερα Amleto. Το ενδιαφέρον αυτό των Faccio και Boito οφείλεται στην φοίτησή τους στο πλευρό του Alberto Mazzucatro στο Ωδείο του Μιλάνο και κορυφώθηκε με την επίσκεψή τους στην «πέρα τον Άλπεων» Ευρώπη μετά την αποφοίτησή τους. Ο Mazzucato ήταν από τους κύριους υποστηρικτές της εισαγωγής στην ιταλική μουσική ζωή στοιχείων εκτός της ιταλικής μουσικής παράδοσης. Μάλιστα, πίστευε ότι η μουσική της ενωμένης πλέον Ιταλίας δεν έπρεπε να μένει περιορισμένη σε έναν κακώς εννοούμενο εθνικισμό, αλλά να ανταλλάξει στοιχεία με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές μουσικές τεχνοτροπίες πάντοτε υπό το πρίσμα μιας δημιουργικής συναίρεσης. Η τέχνη κατά τον Mazzucato όφειλε να έχει κοσμοπολίτικο χαρακτήρα χωρίς να χάνει την εθνική (σε αντιδιαστολή με την εθνικιστική) ταυτότητά της. Το Μιλάνο, ασφαλώς, ήταν ο ιδανικός χώρος σύνδεσης της Ιταλίας με τις κεντροευρωπαϊκές μουσικές εξελίξεις, αφού μέχρι και τις παραμονές τις ιταλικής ένωσης ως πολιτικό κέντρο της αυστροκρατούμενης Λομβαρδίας είχε άμεσες πολιτικές και καλλιτεχνικές σχέσεις με την Βιέννη και τον γερμανικό κόσμο εν γένει. Μάλιστα, δεν είναι τυχαίο ότι μέσα στο κλίμα αυτό σπούδασε και δημιούργησε σχεδόν ταυτόχρονα με το Faccio και ο πρώτος Έλληνας συμφωνιστής, ο Διονύσιος Ροδοθεάτος, μαθητής επίσης του Mazzucato στο μιλανέζικο ωδείο, θιασώτης της συμφωνικής μουσικής σε μια εποχή κατά την οποία στην Ιταλία ήταν ακόμα εν τη γενέσει της, συνθέτης κατά τη διαμονή του στο Μιλάνο δύο συμφωνικών ποιημάτων και μιας ραψωδίας (έργων μοναδικών για τη δημιουργική συναίρεση των τεχνοτροπιών του βορρά και του νότου), ο οποίος επίσης επισκέφθηκε την κεντρική Ευρώπη για να γνωρίσει από κοντά τα εκεί μουσικά αισθητικά ρεύματα. «Scapigliatura»: Kαλλιτεχνικό κίνημα στα τέλη του 19ου αιώνα Με ένα τέτοιο ιστορικό ο Faccio και ο Boito συνδέθηκαν άμεσα (και για μερικούς άδικα) με το καλλιτεχνικό κίνημα που ονομάστηκε, μάλλον υποτιμητικά «Scapigliatura» [οι αχτένιστοι] και το οποίο, εκφράζοντας ένα γενικότερο προβληματισμό των τελευταίων δεκαετιών του 19ου αιώνα που ανδρώθηκε ιδιαίτερα στην Ιταλία των πρώτων μεθενωτικών ετών, πίστευε ότι η ρομαντική τέχνη της εποχής τους είχε χάσει την επαφή με τη σύγχρονή της πραγματικότητα. Το κίνημα αυτό αποτέλεσε ουσιαστικά την πρόδρομη μορφή του ιταλικού λογοτεχνικού βερισμού, αλλά και της βεριστικής όπερας των Mascagni, Σαμάρα και Puccini. Οι συνθέτες αυτοί χαρακτηρίζονταν επίσης από τη δημιουργική συναίρεση στη μουσική τους ιταλικών με γερμανικών (και όχι μονοδιάστατα όπως θα έλεγαν κάποιοι βαγκνερικών) στοιχείων. Αλλά και από λογοτεχνικής πλευράς, τα λιμπρέτα των οπερών του βερισμού (όπως και της scapigliatura) χαρακτηρίζονται από την κατάργηση του οπερατικού παραδοσιακού μέτρου. Μάλιστα, η διασκευή του σαιξπηρικού Hamlet από τον Boito, χωρίς να προδίδει τη δραματικότητα και τις ακραίες καταστάσεις (παράνοια, ανθρώπινα πάθη, θάνατος) που περιγράφονται σε αυτό, επειδή ακριβώς καταργεί τα οπερατικά στιχουργικά στερεότυπα δίνει την δυνατότητα στη μουσική να αναπτυχθεί ελεύθερα, αλλά και την ευκαιρία για πάμπολλες επικρίσεις που φαίνεται ότι επικράτησαν και όρισαν την πορεία του έργου κατά τον 19ο αιώνα. Υπό το πρίσμα αυτό ο Amleto υπήρξε πρόδρομος της γραφής του Boito στον Falstaff και τον Otello, αλλά και της στιχουργίας του λιμπρετίστα του Σαμάρα και του Puccini, Luigi Illica. Ευτυχώς, επιστημονική ομάδα Ιταλών μουσικολόγων ετοιμάζεται να εκδώσει την παρτιτούρα του Amleto, πράγμα που ίσως σημαίνει ότι στο άμεσο μέλλον θα έχουμε στη διάθεσή μας μια ολοκληρωμένη ηχογράφηση του έργου. Ο «Αμλέτος» στην Κέρκυρα Πράγματι, μέχρι στιγμής ο «Αμλέτος» στην Κέρκυρα είναι απλώς και μόνο γνωστός ως ένα ακόμα πένθιμο εμβατήριο, ενώ η ιστορία της όπερας από την οποία προέρχεται είναι παντελώς άγνωστη. Στον ελλαδικό χώρο αποτελεί πράγματι κερκυραϊκό παράδοξο το γεγονός ότι ένα μέρος μιας όπερας (η οποία ως είδος ήταν πάντοτε στο στόχαστρο των εκκλησιαστικών κύκλων) και μάλιστα με μια υπόθεση όπως του Amleto (η οποία περιελάμβανε ακραία και συχνά «ηθικώς επιλήψιμα» πάθη) καθιερώθηκε ως αναπόσπαστο μέρος μιας από τις σημαντικότερες θρησκευτικές τελετές του νησιού. Δύο είναι οι παράγοντες που συνετέλεσαν σε αυτό, η πανανθρώπινη αίσθηση του πόνου που μέσω της μουσικής βρίσκει την αγνότερη και δραματικότερη έκφρασή της πέρα από θρησκευτικές ιδεοληψίες, και η εκλαϊκευτική δύναμη της μπάντας σε συνδυασμό με την εθιμική χρήση του έργου. Το πένθιμο εμβατήριο του Amleto συνοδεύει τη σκηνή του θανάτου της Οφήλιας και μουσικά φέρει όλα τα χαρακτηριστικά αυτού που συνοπτικά κάποιοι θα ονόμαζαν «γερμανική τεχνοτροπία», αφού ουσιαστικά στηρίζεται στην συμφωνική ανάπτυξη ενός μουσικού θέματος, χωρίς όμως να προδίδει τη δημιουργική συναίρεση με τον λυρικό χαρακτήρα που αποτελεί «σήμα κατατεθέν» του ευρωπαϊκού νότου. Αξίζει να σημειωθεί ότι παρόμοιες τεχνικές χρησιμοποιεί και ο Ροδοθεάτος στα συμφωνικά ποιήματά του, όπως απέδειξε η πρόσφατη ηχογράφηση του Lo Cid (βλ. δισκογραφική έκδοση της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας Αντίς για όνειρο). Το συγκεκριμένο μέρος του Amleto ήταν το μοναδικό που παρέμεινε στο μουσικό προσκήνιο και απέκτησε δημοφιλή χαρακτήρα μετά την τελική αποδοκιμασία της όπερας, κυρίως μέσα από τις διασκευές του για μπάντα. Σε αυτό θα έπαιξε ρόλο και η ευκολία αυτονόμησής του από την όπερα, η πλοκή της οποίας ασφαλώς παρέμεινε από ένα σημείο και μετά παντελώς άγνωστη. Οι εκδόσεις του «Amleto» Για το πόσο δημοφιλές ήταν το συγκεκριμένο εμβατήριο είναι ενδεικτικό ότι ο μουσικός οίκος Ricordi εξέδωσε πάμπολλες μεταγραφές του για μπάντα ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, αλλά και στις αρχές 20ου (π.χ. 1904, 1911) από σημαντικότατους μπαντίστες αρχιμουσικούς της Ιταλίας, όπως τον Giuseppe Mariani και τον Domenico Ascolese. H ύπαρξη στα αρχεία της ΦΕΚ και της ΦΕΜ πάμπολλων διασκευών, αλλά και πρωτότυπων έργων για μπάντα, τυπωμένων από τον Ricordi που φέρουν την υπογραφή των παραπάνω αρχιμουσικών ενισχύει την υπόθεση ότι και η διασκευή του συγκεκριμένου εμβατηρίου πιθανόν να έφτασε στην Κέρκυρα στα τέλη του 19ου αιώνα ή στις αρχές του 20ου. Σε κάθε περίπτωση γεγονός παραμένει ότι η μπάντα της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κερκύρας απέδωσε το πένθιμο εμβατήριο από την όπερα Amleto στην κηδεία του Γεωργίου Α΄ το 1913. Σήμερα το άκουσμα του «Αμλέτου» είναι αναπόσπαστο στοιχείο της ατμόσφαιρας του Μ. Σαββάτου και οι ήχοι του γεμίζουν την πένθιμη ατμόσφαιρα της πόλης καθώς αρχίζει η αρχαιότερη λιτανεία του Αγίου. (η μονογραφία αυτή δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ την Κυριακή των Βαΐων του 2006)

6.4.08

Το ιταλικότορπιλλοβόλο "Giuseppe Sirtori" χτυπήθηκε στην Κέρκυρα στις 14 Σεπτέμβρη 1943 και ανατινάχτηκε από το πλήρωμά του


Ετικέτες

Το ιταλικό τορπιλλοβόλο "Francesco Stocco"


Ετικέτες

Το τέλος των ιταλικών τορπιλλοβόλων "Sirtori" και "Stocco"

Παραμονή και ανήμερα του Σταυρού Στις 8 Σεπτέμβρη 1943 η Ιταλία συνθηκολογούσε και οι πρώην σύμμαχοι Ιταλοί και Γερμανοί ήταν πλέον αντίπαλοι. Είχε ήδη αποκρουστεί η πρώτη γερμανική επίθεση για την κατάληψη του νησιού και αναμένονταν η επόμενη, όταν αργά το βράδυ της 13ης Σεπτέμβρη, προκειμένου να ενισχυθεί η άμυνα, έφτασαν στο λιμάνι της Κέρκυρας και αγκυροβόλησαν σε απόσταση 150 μέτρων το ένα από το άλλο τα ιταλικά τορπιλοβόλα «Giuseppe Sirtori» και «Francesco Stocco» τα οποία υπάγονταν στον 6ο Στολίσκο τορπιλοβόλων με έδρα τον Τάραντα. To πρωί της ημέρας του Σταυρού, ενώ η πυρκαϊά της πόλης βρισκόταν σε εξέλιξη, και στο λιμάνι αποβιβάζονταν ακόμη ιταλικές μονάδες που έφταναν από τους Aγίους Σαράντα, εκδηλώθηκε νέα αεροπορική επιδρομή. Τρία Στούκας αποσπάστηκαν από τo σχηματισμό που εκτελούσε την επιδρομή και επιτέθηκαν κατά των τορπιλοβόλων. Πολλές βόμβες έπεσαν σε μικρή απόσταση από τo «Sirtori» και μία το διαπέρασε κυριολεκτικά σκάζοντας κάτω από τα ύφαλα, του πλοίου. Το «Sirtori» μετά την επίθεση ρυμουλκήθηκε και προσάραξε στα αβαθή, στις Αλυκές του Ποταμού απέναντι από τo Λαζαρέτο, κοντά σ' ένα άλλο προσαραγμένο καράβι τo «Monstella». Το «Monstella» ήταν ένα εξοπλισμένο φορτηγό χωρητικότητας 10 χιλ. τόνων το οποίο χτυπήθηκε στις 30 Αυγούστου του 1942 νότια της Κερκύρας και ρυμουλκήθηκε στα αβαθή των Αλυκών Ποταμού. Τα αντιαεροπορικά των δύο αυτών πλοίων συνέβαλαν τις ημέρες εκείνες σημαντικά στην άμυνα του νησιού. Από το πλήρωμα του «Sirtori», μετά την προσάραξη παρέμειναν στο πλοίο οι απαραίτητοι για τις επισκευές και οι χειριστές των πυροβόλων. Οι υπόλοιποι υπό τον υποπλοίαρχο Luigi Saltο, αποτελέσανε απόσπασμα το οποίο κατέλαβε θέση στα νότια του νησιού, δεν του δόθηκε όμως η ευκαιρία να πολεμήσει. Το απόγευμα της 25ης Σεπτέμβρη, ενώ η λευκή σημαία υψώνονταν στο Παλιό Φρούριο, το «Sirtori» ανατινάζονταν από το πλήρωμά του. Το «Stocco» απομακρύνθηκε από το λιμάνι και ανέλαβε περιπολία στα νότια του νησιού. To βράδυ της 14ης Σεπτέμβρη επανέκαμψε στο Μπρίντιζι για ανεφοδιασμό, και μετά διατέθηκε στη συνοδεία νηοπομπών από τους Aγίους Σαράντα προς Ιταλία. Το δραματικό τέλος του «Stocco» Στις 24 Σεπτέμβρη, βρισκόνταν σε εξέλιξη η επιχείρηση των Γερμανών για την κατάληψη του νησιού και η ιταλική διοίκηση ζητούσε απεγνωσμένα αεροπορική και ναυτική κάλυψη. Μετά τις τραγικές αυτές εκκλήσεις της Διοίκησης του νησιού για βοήθεια, το Ιταλικό Αρχηγείο Ναυτικού διέταξε το τορπιλοβόλο «Stocco» (αδελφό πλοίο του «Sirtori») με κυβερνήτη τον υποπλοίαρχο Mario Trisolini που συνόδευε νηοπομπή από Ιταλία προς Αγίους Σαράντα, να αποσπασθεί από αυτήν και να κατευθυνθεί προς την ακτή του Αγίου Γεωργίου Αργυράδων όπου βρισκόταν σε εξέλιξη η αποβατική επιχείρηση. To «Stocco» έφτασε στην περιοχή της απόβασης αργοπορημένα, καθώς τα γερμανικά σκάφη είχαν ολοκληρώσει την αποστολή τους και επέστρεφαν στην Ηγουμενίτσα. Μετά από μιας ώρας άκαρπες έρευνες, ξεκίνησε να ξανασυναντήσει τη νηοπομπή του, χωρίς να πάρει το σήμα της Ναυτικής Διοίκησης της Κέρκυρας, που το πληροφορούσε λανθασμένα ότι αυτή την στιγμή γινόταν απόβαση στις ανατολικές ακτές του νότιου τμήματος του νησιού. Το τορπιλοβόλο όμως είχε εντοπιστεί από τους Γερμανούς. Στο Πολεμικό Ημερολόγιο του ΧΧΙΙ Σώματος με ώρα εγγραφής 15.30 αναφέρεται: «Εχθρικό τορπιλοβόλο 5 χλμ. δυτικά λιμνοθάλασσας Κορισσίων με πορεία ΝΑ. Εν συνεχεία πορεία Β.» Μεταξύ 16.20΄ και 17.15΄ το «Stocco» χτυπήθηκε επανειλημμένα καίρια από σμήνος 12 έως 15 Στούκας νότια από τη νησίδα Μαθράκι. Δύο ζεύγη ιταλικών αεροπλάνων Mc.202 της 21ης Ομάδας έσπευσαν για βοήθεια. To εντόπισαν την ώρα που βυθιζόταν, και διέκριναν γύρω του στη θάλασσα ναυαγοσωστικές σχεδίες, ενώ δεν διαπίστωσαν παρουσία εχθρού. Τελικά το «Stocco» καταποντίστηκε στις 19.20΄. Την επομένη στάλθηκε μία τορπιλάκατος με κάλυψη δύο αεροπλάνων για περισυλλογή των ναυαγών. Αλλά σχεδόν όλο το πλήρωμα είχε χαθεί, τόσο από την αεροπορική επίθεση (οι Γερμανοί είχαν πολυβολήσει και τους ναυαγούς), όσο και από την κακοκαιρία που επικράτησε στην περιοχή εκείνο το βράδυ. Ελάχιστοι ναυαγοί τραυματισμένοι κατόρθωσαν να φτάσουν στο Μαθράκι, όπου τους περιμάζεψε την επομένη, στο δρόμο της προς το Μπρίντιζι και την ελευθερία, μια βάρκα με πανιά. Την κυβερνούσε ο ανθυπασπιστής της Finanza Κοντέμι, ο οποίος είχε κατορθώσει με μερικούς άνδρες του να διαφύγει από τις βόρειες ακτές της Κέρκυρας.

Ετικέτες

25.3.08

Ένα από τα Φ.Ε.Κ. για τις εκτελέσεις στο Λαζαρέτο στον Εμφύλιο Πόλεμο


13.3.08

Προκήρυξη του Ε.Α.Μ. Κέρκυρας 27-09-1945


Ετικέτες ,

25.2.08

Τραγούδια της ΕΠΟΝ Κέρκυρας (1/4)


Ετικέτες

Τραγούδια της ΕΠΟΝ Κέρκυρας (2/4)


Ετικέτες

Τραγούδια της ΕΠΟΝ Κέρκυρας (3/4)


Ετικέτες

Τραγούδια της ΕΠΟΝ Κέρκυρας (4/4)


Ετικέτες

Γράμμα της Κ.Ο. Κέρκυρας του ΚΚΕ προς τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Λ. Μακκά στις 27 Νοέμβρη 1944


Ετικέτες

Η προς το Δημαρχείο πτέρυγα του οικήματος του Βενετσιάνου βάιλου (περ. 1930)


Ετικέτες

Από την ταινία "Ραντεβού στην Κέρκυρα": Αποβίβαση από το Ε/Γ ΑΓΓΕΛΙΚΑ.


Το Πεντοφάναρο στα γυρίσματα της ταινίας "Ραντεβού στην Κέρκυρα"


24.2.08

A R M O L I N O
Ένα τραγούδι που ταξιδεύει για αιώνες πάνω σε μια σανίδα Κανείς δεν ξέρει πότε πρωτοτραγουδήθηκε και ποιος είναι ο συνθέτης . Από τη γλώσσα και το περιεχόμενο καταλαβαίνουμε ότι είναι ναυτικό Ενετικό τραγούδι και πρέπει να γράφτηκε ανάμεσα στο 1204 μ.Χ και στο 1795 μ.Χ . Το πιθανότερο είναι να ήρθε στην Κέρκυρα κατά την Δεύτερη Ενετική περίοδο δηλαδή από το 1386 μ.Χ έως το 1797μ.Χ . Εκείνη την εποχή Η «Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας» ήταν μια μεγάλη ναυτική και εμπορική δύναμη της μεσογείου και είχε τον έλεγχο του εμπορίου στο μεγαλύτερο μέρος της Περιοχής . Η μεταφορά των εμπορευμάτων γινόταν από Αρμάδες πλοίων που διέθεταν δικό τους οπλισμό ενίοτε δε συνοδευόταν από πολεμικά πλοία . Ο φόβος των πειρατών , των Γενοβέζων ανταγωνιστών , των Οθωμανών που επιζητούσαν τον έλεγχο της ανατολικής μεσογείου και των κινδύνων της θάλασσας, με τα μέσα της εποχής, καθιστούσαν αδιανόητο το ταξίδι για ένα πλοίο μόνο του. Σε αυτές τις συνθήκες , που μεγάλος αριθμός ναυτικών επάνδρωνε τα εμπορικά πλοία της εποχής, διαμορφώθηκε μια ναυτική κουλτούρα στοιχεία της οποίας διασώζονται μέχρι σήμερα. Είναι ευτύχημα που ένα τέτοιο τραγούδι σώζεται μέχρι σήμερα στο Βαλανείο , ένα μικρό χωριό της Βόρειας Κέρκυρας, με μακραίωνη όμως μουσική παράδοση. Το πιθανότερο είναι, το Αρμολίνο, να τραγουδήθηκε για πρώτη φορά εκείνη την εποχή όπου στην Κέρκυρα, με την παρότρυνση των Ενετών, ιδρύονται οι πρώτοι γεωργικοί οικισμοί και αναπτύσσεται η ελαιοκαλιέργεια . Απόστρατοι ενετοί φρουροί των συνόρων και ναυτικοί , πειρατές , κρητικοί πρόσφυγες και Ηπειρώτες φυγάδες , συγκροτούν τις πρώτες κοινότητες της Βόρειας Κέρκυρας . Από τότε μέχρι τις μέρες μας το Αρμολίνο ταξιδεύει από στόμα σε στόμα. Χρειάστηκε το μεράκι και η επίμονη του Μουσικού Ομίλου Βαλανειού «Το Κόρο» και του δασκάλου του Αλέκου Σ. Χαρτοφύλακα Για να μπορέσει το Αρμολίνο να συνεχίσει το απίστευτο ταξίδι του. Το ταξίδι ενός τραγουδιού που γράφτηκε και τραγουδήθηκε από τους ναύτες των Ενετικών πλοίων, και αφού εγκατέλειψε την θάλασσα και τα βάσανα της, πάνω σε μια σανίδα βγήκε στη στεριά και συνέχισε να ταξιδεύει από στόμα σε στόμα . Στα χωράφια του καλοκαιριού και στα αποπνικτικά καφενεία του χειμώνα . Σε προαύλια εκκλησιών και σε βραδινούς περιπάτους. Σε καντάδες ερωτευμένων και σε συναυλίες χορωδιών. Από χωρικούς που μπορούν να καταλάβουν τι αξίζει χωρίς την «βοήθεια» μεσαζόντων πλασιέ της «πρέπουσας» μουσικής. Που να το φανταστή ο συνθέτης ότι το Αρμολίνο θα το τραγουδούσαν το 2005 μ.Χ σε μια εποχή που το πιο ανθεκτικό τραγούδι αντέχει έξι μήνες και που τα μουσικά γούστα ορίζονται από την λεγόμενη «Μουσική βιομηχανία» . Σε μια εποχή που είναι της μόδας «τραγούδια για το τίποτα γραμμένα». Το τραγούδι περιγράφει την άθλια ζωή των ναυτικών των ιστιοφόρων εμπορικών πλοίων του 18ου αιώνα όπου ταξιδεύουν «έρημοι , μόνοι, και ποτέ χαρούμενοι». Έτσι αποφασίζουν να βάλουν τέλος στα βάσανα τους . Βυθίζουν τα πλοία στα σκοτεινά βάθη και ως ξένοι βγαίνουν στη στεριά πάνω σε σανίδες. Το Αρμολίνο γράφτηκε στην Ενετική Διάλεκτο της Ιταλικής γλώσσας, σ’ αυτό βρίσκουμε και λέξεις από την γλώσσα των ναυτικών εκείνης της εποχής καθώς και λέξεις που παραφράσθηκαν στο διάβα των αιώνων . Παρ’ όλα αυτά έγινε δυνατόν να μεταφραστεί με αρκετά μεγάλη ακρίβεια. Λέξεις όπως Mirmillo – Mirmillione = Μονομάχος (της αρχαίας Ρώμης),έχει αντικατασταθεί ,στην νέα ιταλική γλώσσα αλλά και στην Ενετική, από τη λέξη Gladiatore, η ακόμα η λέξη Αrmo- Armolino = Πλήρωμα ιστιοφόρου πλοίου η κωπηλάτες , σήμερα χρησιμοποιείτε μόνο στην αγωνιστική ιστιοπλοία . Επίσης η έκφραση Varare se fonto ca scuritan που σημαίνει « καθελκύω-βυθίζω στα σκοτεινά νερά» Δεν χρησιμοποιείτε σήμερα με αυτή την σύνταξη. ARMOLIΝO Armolino Sordito cingue cento sareto Mirmillo si appo te o sarvan A me tanti si l’ amore Armolino tersi mai, privi,soli, allegri mai Purre che bricconico tanto si si Agente primento, seconto giorda Varare se fonto ca scuritan Piano pianisimo andiamo via Eri per porre torno e ritornare O me aiuti me a me ta via San uno foreste se tavolare Και η μετάφρασή του: ΑΡΜΟΛΙΝΟ Ένα πληρωμα αρμάδας είμαστε Πεντακόσιοι βρώμικοι ναυτες Σαν μονομάχοι αλληλέγγυοι Έχοντας μόνο την αγάπη Ποτέ καθαροί ,μόνοι ,έρημοι Και ποτέ χαρούμενοι. Επειδή όμως είμαστε Τόσο κατεργάρηδες Έχοντας κάτι στο μυαλό μας Βυθίζουμε τα πλοία στα Σκοτεινά νερά. Σιγά – σιγά χαράζουμε πορεία και Επιστρέφουμε στη στεριά σαν ξένοι Πάνω σε σανίδες.
Σταμάτης Α. Κυριάκης (Η μετάφραση έγινε από τον Σταμάτη Κυριάκη και βοήθησαν οι Eduardo Fiorelli καθηγητής του τμήματος μετάφρασης και διερμηνείας του Ιονίου πανεπιστιμίου και ο Πατέρας Guglio , ιερέας της Καθολικής Εκκλησίας Κέρκυρας , Ενετός στην καταγωγη και εξαιρετικός μουσικός).

23.2.08

Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος: Ποδοσφαιρική συνάντηση μεταξύ ομάδων γαλλικών πληρωμάτων στην Πλατεία


Ετικέτες

Μεσοπόλεμος: Λιτανεία Αγίου


Ετικέτες

Μεσοπόλεμος: Λεωφόρος Αλεξάνδρας


Ετικέτες